Mesec je mogao da se formira za samo pet sati nakon sudara rane Zemlje i protoplanete Teje, pokazuju nove kompjuterske simulacije. Ovaj ishod važi za najekstremniji scenario, u kojem su oba tela u trenutku udara bila najtoplija. Studija je objavljena u časopisu The Astrophysical Journal Letters.
Hipoteza o džinovskom udaru
Prema preovlađujućem naučnom objašnjenju, telo veličine Marsa nazvano Teja udarilo je u mladu Zemlju dok je Sunčev sistem bio izrazito nestabilan. Sudar je verovatno pretvorio oba sveta u usijane, rotirajuće mase rastopljene stene, od kojih su hlađenjem nastali Zemlja i Mesec. Mnogi naučnici smatraju da bez tog događaja život na Zemlji možda ne bi postojao.
Uzorci stena prikupljeni tokom Nasinih misija „Apolo“ idu u prilog ovoj teoriji. Oni pokazuju da je Mesec star oko 4,5 milijardi godina, što znači da se sudar dogodio približno 100 miliona godina posle nastanka Sunca.
Uloga čvrstoće materijala
Ranije simulacije uglavnom su se bavile masama dva tela, dok je novo istraživanje ispitalo čvrstoću njihovih materijala, posebno tvrdoću spoljašnjih slojeva. Glavna autorka studije Adin Denton, geološkinja i planetarna naučnica iz Istraživačkog instituta Jugozapada u Bolderu u Koloradu, navela je da ovaj faktor, ranije važan uglavnom za sudare manjih tela poput asteroida, značajno menja način na koji Mesec nastaje.
Čvrstoća tela prvenstveno zavisi od temperature. Vrela, mlada tela sa mekim ili rastopljenim površinama mogla su da ublaže udar, pa su ostaci ostali kompaktniji i brže se spojili. Hladnija i krtija tela stvorila bi znatno veće polje stenovitih krhotina, kojem bi za formiranje Meseca trebalo više vremena.
- Najbrži scenario: formiranje Meseca za oko pet sati
- Starost Meseca: oko 4,5 milijardi godina
- Ograničenje: stvarna temperatura Zemlje i Teje u trenutku sudara nije poznata
Istraživači naglašavaju da je pet sati samo jedan od mogućih ishoda, jer se ne može pouzdano utvrditi koliko su tela bila vrela. Nakon formiranja, Mesec je prekrivao okean magme kojem su bile potrebne stotine miliona godina da se očvrsne. Danas se Mesec smatra geološki uglavnom neaktivnim i polako se udaljava od Zemlje.
Prema autorima, rezultati ukazuju na to da je čvrstoća materijala važna za modeliranje planetarnih sudara. To bi moglo da promeni tumačenje i drugih drevnih kosmičkih sudara, poput onog koji je pomerio osu Jupiterovog meseca Ganimeda ili onog koji je, prema nekim teorijama, doveo do nastanka Saturnovog meseca Titana.
